Co może dziać się podczas postu
Etapy nakładają się na siebie i zależą od ostatniego posiłku, aktywności, zapasów glikogenu w wątrobie, masy ciała i zdrowia metabolicznego. Nauka nie potwierdza zegara, według którego konkretny narząd „zaczyna się leczyć” o dokładnej godzinie.
12 h
Może zaczynać się zmiana paliwa
Insulina jest zwykle niższa niż po posiłku. Organizm nadal korzysta z glikogenu wątrobowego, a wykorzystanie tłuszczu zaczyna rosnąć.
16 h
Większe spalanie tłuszczu
Kwasy tłuszczowe i ketony mogą wzrastać. Głód często pojawia się falami, zamiast stale narastać.
24 h
Znacznie mniej glikogenu
Zapas glikogenu w wątrobie jest często znacznie mniejszy, a produkcja ketonów bardziej widoczna. Wątroba wytwarza też glukozę dla tkanek, które nadal jej potrzebują.
36 h
Głębsza ketoza
Poziom ketonów zwykle rośnie dalej. Zmieniają się niektóre szlaki odpowiedzi komórkowej na stres, ale moment i skala korzyści u ludzi nie są dokładnie określone.
48 h
Post przedłużony
Autofagia nie działa jak stoper. Badania na zwierzętach pokazują autofagię związaną z postem, ale dowody u ludzi nie pozwalają twierdzić, że „zaczyna się po 48 godzinach”. Rośnie znaczenie zawrotów głowy i zaburzeń elektrolitowych.
72 h
To nie jest zwykły post zdrowotny
Trzy dni bez jedzenia mogą powodować osłabienie, niskie ciśnienie, odwodnienie, problemy z lekami i utratę mięśni. Nie należy przedstawiać tego jako gwarantowanego „leczenia organizmu”. Rozsądny jest nadzór medyczny.
Kto nie powinien zaczynać długiego postu bez porady medycznej?
Osoby w ciąży lub karmiące, poniżej 18 lat, z niedowagą, historią zaburzeń odżywiania, cukrzycą, chorobą nerek lub wątroby, częstymi omdleniami albo przyjmujące leki zależne od posiłków. Przerwij post przy splątaniu, omdleniu, uporczywych wymiotach, bólu w klatce piersiowej lub silnym osłabieniu.